Reyndar kláraði ég hana fyrir hálfum mánuði en gleymdi alltaf að monta mig af henni. Svo keypti ég þæfðar ullarkúlur í Söstrene Grene og bjó mér til hálsmen sem ég er alveg að fíla.
Ég og heimasætan bjuggum til köku með kaffinu í gær og notuðum restina af sykurmassanum sem var að renna út á tíma en hann geymist í mánuð í ísskáp. Kakan var fín, með smjörkremi og glimmer.
Og svo var það aðalmálið í gær, að búa til
súkkulaði skálar með blöðrum eins og ég er búin að vera að sjá á facebook. Mér sýndist á myndunum þaðan að notaðar væru vatnsblöðrur og ég hugsaði mér gott til glóðarinnar því ég vissi að við ættum svoleiðis. Ég blés þær upp með blöðrupumpunni, þær fyrstu sprungu strax þannig að ég passaði að blása þær ekki of mikið upp og náði að binda fyrir. Svo voru þær þvegnar og þurrkaðar. Þegar ég var búin að bræða saman einn poka af hjúpsúkkulaði og eina plötu af suðusúkkulaði var allt tilbúið ...
... þegar ég var búin að reyna þrisvar að dýfa blöðrunum ofan í súkkulaðið og þær sprungu alltaf, með tilheyrandi subbuskap fyrir okkur og eldhúsið mitt, þá ákvað ég að vatnsblöðrur henti bara alls ekki fyrir svona föndur. Herra Galinn var því sendur af stað til að kaupa venjulegar blöðrur og við reyndum aftur með þær.
Það kom í ljós að venjulegar blöðrur eru flottar til að búa til svona súkkulaðiskálar. Ég notaði bökunarpappír á ofnplötu og undir plötuna raðaði ég öllum kælipokunum sem til eru á heimilinu. Þegar við vorum búnar að gera 6 svona skálar settum við þær í ísskáp til að súkkulaðið myndi kólna vel og storkna.
Glæsilegar skálar! Það kom hins vegar í ljós þegar ég ætlaði að ná blöðrunum úr skálunum að það hefði verið sniðugt að maka palmínfeiti eða annarri olíu á blöðrurnar til að skálarnar brotni ekki þegar maður tekur blöðrurnar úr. Það sem maður er búinn að læra á þessu ferli, ekkert venjulegt.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli