Fyrir 16 árum fæddist þessi yndislega stúlka, 11 merkur og 50 cm, lítil en sterk og dugleg. Hún hefur alltaf haft ákveðnar skoðanir á lífinu og lætur ekki vaða ofan í sig. Hún var skírð í höfuðið á ömmu Stellu, hennar fyrsta barnabarn og þær hafa verið góðar vinkonur alla tíð, Þórunn var ekki nema 9 eða 10 mánaða þegar hún gisti fyrst hjá ömmu sinni og hún hefur gist óteljandi sinnum hjá henni og finnst það alltaf jafnskemmtilegt.
Nú er hún komin í framhaldsskóla, á fullt af góðum vinum og gengur bara allt í haginn, ennþá lítil en sterk og dugleg.
Eftir nokkra daga fer hún í fyrsta ökutímann sinn. Ég hlakka til að fara með henni í æfingaaksturinn og allt hitt sem hún á eftir að taka sér fyrir hendur í framtíðinni.
Haustið er svo fallegur tími, allir þessir litir í náttúrunni, þessi kaldi ferski andvari, alla vega þegar ekki er rok og rigning. Ég skrapp í smástund út að mynda í vikunni, fór nú ekki langt, bara niður götuna mína. Það þarf ekki alltaf að leita langt yfir skammt. Haustlitirnir eru líka fallegir við bæjardyrnar.
Þetta er nú örugglega væmnasta færsla hingað til en maður verður svolítið mjúkur þegar fyrsta barnið manns verður 16 ára. Mér finnst þessi 16 ár hafa flogið hjá.